Zazwyczaj bohaterami kryminałów są doświadczeni śledczy, którzy na poszukiwaniu morderców zjedli przysłowiowe zęby. Co byście więc powiedzieli na parę żółtodziobów z czeskiej policji, którzy przypadkowo zostają przydzieleni do prowadzenia sprawy seryjnego mordercy z blokowiska?

Zapewniam Was, że dodaje to powieści niepowtarzalnego klimatu, budząc czasami uśmiech, innym razem wręcz współczucie dla bohaterów. Nie jest trudno bowiem postawić się w sytuacji początkujących policjantów, którzy z jednej strony chcą się wykazać, z drugiej mają świadomość, że sprawa może ich przerosnąć. Szczególnie gdy działają nie tylko pod presją czasu, ale i pod czujnym i niezbyt przychylnym okiem szefostwa i mediów. Czy żółtodzioby poradzą sobie w starciu z seryjnym mordercą, ochrzczonym mianem Południcy?

Prócz prowadzonego śledztwa, z nie mniejszą ciekawością przyglądałam się rozwojowi relacji pomiędzy partnerami. Czy Eva, będąca typem aktywnej sportsmenki i Tomas, trochę wycofany humanista znajdą wspólny język, nauczą się współpracować i ufać sobie nawzajem?

W drugim, wprowadzającym wiele melancholii, wątku poznajemy Martę, zamykającą się w bezpiecznych ścianach swego mieszkania przed złym światem. Ukazuje ogrom samotności i krzywdy, ale również bezmiaru miłości, do której zdolna jest tylko matka.

Niesamowicie spodobał mi się styl autora, tchnący lekkością i naturalnością. Nieprzegadane, wypełnione konkretami krótkie rozdziały, ale i kierunek, w którym niespiesznie potoczyła się akcja, przydały powieści bardzo realistycznego rysu. Niepodziewanie powieść wzbudziła we mnie również głębokie emocje, zostawiając pole do przemyśleń nad prozą życia i jego niesprawiedliwością. „Południca” to coś więcej, niż świetna rozrywka.
czytanie.na.platanie 2021-03-19 12:34:06